Wszystkie posty oraz zdjęcia w postach na tym blogu są naszą własnością! Nie wyrażamy zgody na kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tych materiałów w całości lub w części bez naszej zgody. W wypadku naruszenia praw autorskich, na podstawie art. 78, art.81 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. Dz. U. 1994, nr 24, poz. 83, tekst jednolity: Dz. U. 2006, nr 90, poz. 631, sprawa zostanie skierowana do odpowiednich organów.

poniedziałek, 12 stycznia 2009

Mrowisko

  Michalinko - to jest mój pierwszy post na Twoim blogu i chciałbym ten wiersz zamieścić na samym początku.
Być może zapytasz "dlaczego"?
Dlatego Michalinko, że Twoją Mamę i Twojego Tatę łączy coś niezwykłego - wspaniałe uczucie, które wielu ludzi omija i nie jest dane im poczuć to coś niezwykłego - tą iskrę, która łączy dwa serca w jedno. Chciałbym, abyś czytając kiedyś te słowa - za kilkanaście lat - pamiętała, że nieważne jest to, kim będziesz, ale to kim jesteś w tej chwili i jakie jest Twoje wnętrze. Wtedy będziesz naprawdę szczęśliwa i znajdziesz prawdziwą Miłość i spokój w sercu. Być może życie przyniesie Ci wiele wspaniałych chwil, być może zostaniesz "gwiazdą", "idolem", "sławą". Jeżeli tak się stanie, to będzie znaczyło, że masz niewątpliwie jakiś dar, wyjątkową cechę, która Cię wyróżnia wśród innych ludzi. Jeżeli jednak będziesz "zwykłym" człowiekiem - tak jak Twoi Rodzice - pamiętaj wówczas, że to nic złego. Najważniejsze, by być sobą i nie deptać innych w drodze na szczyt, ale pomagać im się podnieść i ruszyć razem w drogę. A jeżeli po drodze znajdziecie wspólną przystań i poczujecie się tam szczęśliwi, to zostańcie tam i nie idźcie na siłę dalej. Lepiej być szczęśliwym turystą w drewnianej chatce na szlaku, niż smutnym i zgorzkniałym właścicielem schroniska na szczycie góry życia.


„Mrowisko”

W naszym mrowisku wiele się dzieje,

są obowiązki, zabawy, rozmowy,

a większość mrówek ma swoje mieszkanie,

dowód, telefon i kod pocztowy.



W szkołach się uczy małe mróweczki,

( by zdobyć zawód i zacząć pracować ),

niektóre ćwiczą po lekcjach śpiewanie,

inne sport, taniec wolą trenować.



Nie widzą świata nasze mróweczki,

poza mrowiskiem tak dobrze im znanym,

w dodatku ogromnie spieszą się wszystkie,

by być kimś ważnym, rozpoznawanym.



Biorą więc udział ( w czym tylko można ),

tu konkurs, mistrzostwa, tam olimpiada,

w głowach jedynie pragnienie zwycięstwa,

niejedna z mrówek po drodze pada...



Tak więc szukają nasze mróweczki,

choć same nie wiedzą czego dokładnie,

dopiero wówczas zmieniają swe życie,

gdy jakieś nieszczęście na nie spadnie.



W mrowisku z uczuć się wyśmiewają

i wytykają odmieńców palcami,

Bo przecież mamy wiek dwudziesty pierwszy!

Trzeba do przodu kroczyć kochani!



Już nawet nieliczne mrówpoetki,

boją się pisać o swoich uczuciach,

bo jakaś mrówka-poetka-literat

może w ich prostą twórczość wejść w butach...



a ONA i ON

nie byli znani

choć adres ich znany był wszystkim



ONA i ON

nie byli bogami

a pomagali wszystkim



ONA i ON

szli poprzez życie,

w swe oczy patrząc z czułością,

dlatego właśnie WYGRALI!,

gdyż żyli swoją  MIŁOŚCIĄ.

Twój Tata - Adam



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz